Menu

Wyszukiwanie

Hasło Pielgrzymki Parafii w Ruchu:

„Łączy nas wspólna Droga i głoszenie Ewangelii”

Spotkanie 1 – Przygotowanie w parafii przez wyjazdem do Hrubieszowa  

Parafia na wspólnej drodze

Wprowadzenie

Najbliższą Pielgrzymkę Parafii Ruchu dla Lepszego Świata będziemy przeżywać w Hrubieszowie, w Parafii pw. Św. Mikołaja (Diecezja Zamojsko-Lubaczowska). W ostatnich latach gościmy we wspólnotach, które ze środowiskiem odnowy parafialnej są złączone od niedawna i dopiero nabywają doświadczenia. Mamy nadzieję, że nasza wizyta będzie dla gospodarzy umocnieniem na podjętej drodze odnowy, a dla nas okazją odnowienia entuzjazmu, by „iść i głosić” Ewangelię, czyli być parafią w Ruchu. Proboszczem Parafii jest ks. Wiesław Oleszek, który, z błogosławieństwem biskupa diecezjalnego Mariana Rojka, już przesłał zaproszenie na Pielgrzymkę.

Dzisiejsze spotkanie rozpoczniemy od wspólnej modlitwy, przypominającej o obecności Maryi na naszej drodze wiary: „Zdrowaś Mario…”.  

1.     Sytuacja: przeżywanie nawrócenia w naszych parafiach

Każda wspólnota parafialna, nie tylko te, które podjęły drogę odnowy, często jest bardzo złożoną konstrukcją. Tworzą ją przecież rodziny, środowiska i grupy o różnym charakterze i statusie. Dla wypełnienia swoich zadań we wspólnocie parafialnej tworzone są różnorodne posługi, funkcje, mniej lub bardziej złożone struktury. Z tego powodu troska o jedność wspólnoty parafialnej nie jest łatwym zadaniem. Proces odnowy, podjęty w naszych parafiach, ma pomagać budowaniu i umacnianiu tego poczucia jedności Parafii przez zapraszanie wszystkich do podjęcia wspólnej drogi.

Na rozpoczęcie podzielmy się naszymi spostrzeżeniami na ten temat, odpowiadając na poniższe pytania. Postarajmy się, by każdy, choćby krótko, wyraził swoją opinią. Pamiętajmy, żeby słuchać się bez komentarzy, ani polemiki.

Pomyślmy, w jakich sytuacjach najmocniej doświadczamy, że jako parafia jesteśmy wspólnotą, doświadczając jedności pomimo tego, że wiele nas różni?

Jak to doświadczenie wspólnoty jest przyjmowane przez większość parafian? Co akceptują łatwiej, a jakie wspólne działania są dla nich trudniejsze?

Indywidualne opinie uczestników

Podsumowanie: Pan Jezus doskonale zdawał sobie sprawę, że troska o jedność będzie dla Jego uczniów jednym z trudniejszych zadań. Sam dużo modlił się z Apostołami o dar jedności aż do ostatnich chwil życia, nawet podczas pożegnalnej uczty paschalnej w Wieczerniku. I rzeczywiście, choć wspólnota uczniów Jezusa od początku musiała się mierzyć z różnymi wewnętrznymi napięciami i różnicą zdań to długo udawało się utrzymać jedność Kościoła, bo w Duchu Świętym potrafiono rozeznawać w różnorodności nie przeszkodę, lecz bogactwo duchowe Kościoła.

2. Światło Słowa Bożego i Nauczania Kościoła

Wspólnotę uczniów Chrystusa łączy nie tylko wspólna droga kolejnych celebracji roku liturgicznego od Adwentu przez Wielki Post, czas Wielkanocy i Okres Zwykły. Wspólnota zaproszona jest również do podjęcia drogi „wzwyż”, w stronę ideału każdej wspólnoty chrześcijańskiej, jaką jest Wspólnota Trójcy Świętej. Ta droga jest trudniejsza i bardziej wymagająca, bo trzeba dbać nie tylko o siebie, ale i o tych innych, różniących się od nas, z którymi budujemy wspólnotę. Bo Panu Bogu spodobało się zbawiać nas nie pojedynczo, ale we wspólnocie, która razem idzie drogą wiary.

Kiedy zmartwychwstały Jezus przekazywał swoim uczniom misję „nauczania wszystkich narodów” podkreślał, po pierwsze, że jest to zadanie całej wspólnoty Apostołów, także tych, którzy mieli wątpliwości, a po wtóre, że tę misję mają wypełniać w imię wspólnoty Trójcy Św. Przypomnijmy sobie słowa z Ewangelii wg św. Mateusza (28,16-20):

Jedenastu uczniów udało się do Galilei na górę, tam, gdzie Jezus im polecił.  A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. 
Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: «Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi.
 
Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
  Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem.
A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».

– Czy potrafimy popatrzeć na innych parafian, którzy różnią się od nas, myślą inaczej, albo mają wątpliwości, jak na tych, których Pan Jezus powołuje razem z nami do wspólnej misji Kościoła?

– Jak w życiu naszej wspólnoty parafialnej wyraża się zapraszanie różnorodnych ludzi, grup i środowisk do wspólnej drogi głoszenie Ewangelii?

Indywidualne opinie uczestników

Podsumowanie: Od pierwszych wieków chrześcijanie troszczyli się o budowanie wspólnoty wiary. Najważniejszym doświadczeniem tych, którzy przyjmowali naukę Chrystusa i pragnęli głosić Ewangelię było wspólne „łamanie chleba”, czyli Eucharystia. Jak zauważył ks. M. Nowak w swojej znakomitej książce „Żyć Mszą Świętą”: „W szkole eucharystycznej osiągali taką jedność świadectwa i wewnętrzną zwartość, że stawali się znakiem Chrystusa. Ludzie, patrząc na ich solidarność braterską, mówili: ‘Patrzcie, jak oni się miłują’. I to stawało się argumentem przemawiającym za chrześcijaństwem. To może powtórzyć się i dziś”.

Pomódlmy się za naszą wspólnotę, aby wzajemna miłość, którem źródłem jest Ofiara Eucharystyczna, pozwalała nam iść wspólną drogą Ewangelii, włączając w tę drogę różnorodne środowiska z naszej Parafii:

Za pasterzy Kościoła, by troszczyli się o jedność swoich wspólnot przez wytrwałe wskazywanie ideału jedności w Trójcy Świętej, – Ciebie prosimy…

Za naszą parafię, by zawsze łączyła nas wspólna droga budowania braterskich relacji i wytrwałe dążenie do odnowy naszej wspólnoty – Ciebie Prosimy...

Za nas samych, byśmy nigdy nie zamykali się na działanie Ducha Świętego w innych i razem z nimi wielbili Boga za duchowe bogactwo i różnorodność Kościoła – Ciebie prosimy...

Spontaniczne wezwania uczestników

Na zakończenie: Ojcze nasz...

3. Potrzebne nawrócenie i odnowa w parafii

W tym roku duszpasterskim w Kościele w Polsce przypominamy sobie o obowiązku ewangelizacji w myśl hasła „Idźcie i głoście”. Papież bł. Paweł VI w ważnej adhortacji „O Ewangelizacji w świecie współczesnym” zwraca uwagę, że: „Wspólnota chrześcijan nigdy nie zamyka się sama w sobie; jej życie wewnętrzne – życie modlitwy, słuchanie Słowa i nauki Apostołów, miłość braterska, łamanie chleba – osiąga swą pełną moc tylko wtedy, gdy staje się świadectwem, wzbudza podziw, rodzi nawrócenie, staje się przepowiadaniem i obwieszczaniem Ewangelii”.

W drodze odnowy parafii, którą staramy się podejmować jesteśmy regularnie zapraszani do otwierania się na innych i dzielenia się naszą wiarą, choć nigdy to nie jest łatwe.

– Czy ktoś pamięta jakąś sytuację ze swojego życia, w której przełamał swój lęk i jakimś gestem lub słowem dał świadectwo swojej wiary w parafii?

Indywidualne opinie uczestników

Podsumowanie: Łatwiej jest o świadectwo wiary, gdy nie jesteśmy sami, gdy rozpoznajemy na drodze budowania Kościoła wspólnotowego obecność innych świadków. Pielgrzymka Parafii jest doskonałą okazją, żeby spotkać takich świadków również z innych środowisk i miejscowości. Warto więc pojechać do Hrubieszowa!

Zakończenie: Przygotowanie prezentacji naszej parafii podczas Pielgrzymki

Zastanówmy się jeszcze, jak będzie wyglądać prezentacja na rozpoczęcie Pielgrzymki. Tradycyjnie przywieziemy ze sobą: (1) znak rozpoznawczy parafii, (2) krótkie przypomnienie danych parafii i (3) etapu na drodze odnowy, a także (4), hasło roku z naszego programu na kolejny Rok, a także (5) przykład włączania różnorodnych grup i środowisk z Parafii we wspólną drogę odnowy.

Sprawy organizacyjne pielgrzymki i modlitwa na zakończenie, np. Apel Jasnogórski.


 Hasło Pielgrzymki Parafii w Ruchu:

„Łączy nas wspólna Droga i głoszenie Ewangelii”

Spotkanie 2 – podczas pielgrzymki:

Parafia „w drodze” – to wspólnota głoszenia Ewangelii

 

 

Facebook PGP

Blog Grupy światowej

Listy do Parafian

Radio Watykan

Episkopat PL

Rosary for persecuted

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
671